กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 572 มรรคนั้นสว่างไสว
คำขวัญนี้ดูเป็นทางการนัก ทว่าในดวงตาของเผ่ามารที่ยืนเต็มทุกยอดเขากลับเปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้ เผ่ามารทั่วทั้งขุนเขาต่างจ้องเขม็งไปที่บัวเขียวซึ่งหญิงสาวชูไว้ในมือ
ราวกับว่าหญิงสาวกำลังชูหีบอัฐิของบิดาผู้พลัดพรากจากกันมาหลายปี เผ่ามารทั้งมวลต่างกลั้นลมหายใจจ้องมองหญิงสาวที่ก้าวทีละก้าวมุ่งไปยังประตูหินซึ่งสลักอักขระเซียน
เมื่อหญิงสาวชูบัวเขียวข้ามผ่านประตูหินที่สลักอักขระเซียนบานนั้นไปแล้ว เสียงโห่ร้องดุจภูเขาสะเทือนคลื่นทะเลถาโถมก็ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
เสียงโห่ร้องอันเร่าร้อนเพียงนั้น เหลิ่งชิงซงภายในบัวเขียวหาได้ใส่ใจไม่ ทว่าสายตากลับไปตกอยู่บนรูปปั้นยักษ์องค์หนึ่งที่อยู่ไกลออกไป