กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 533 คำรำพันในใจของเสวียนหลิงจื่อ เจ้าขุนเขาสัตว์วิญญาณ
เหลิ่งชิงซงเองก็ไม่ได้มีคำพูดมากมายนัก ส่วนโอวหยางก็ยุ่งอยู่กับการตัดกระดาษ เส้นทางช่วงนี้จึงเงียบลงไม่น้อย
เสี่ยวเปี๋ยซานที่โอวหยางพาติดข้างกาย ได้แปลงกลับเป็นขนาดเท่าฝ่ามือแล้ว อย่างว่าง่ายช่วยโอวหยางตัดกระดาษและเก็บเศษกระดาษ
ท่าทางซุกซนเหมือนลิง แต่กลับตั้งใจจนบรรยายไม่ถูก
ส่วนผู้ที่ในใจดิ้นรนที่สุดก็คือลาตัวนั้นใต้ก้นของโอวหยาง
บัดนี้ถูกสวมตะกร้อปาก ในใจดิ้นรนอย่างที่สุด เสวียนหลิงจื่ออยากสะบัดโอวหยางที่ขี่อยู่บนหลังตนลงมา แล้วซ้อมให้สักยกใหญ่
แล้วให้เจ้าเด็กนี่ได้รู้เสียบ้าง ว่าอะไรเรียกว่าเคารพอาจารย์และให้ความสำคัญกับมรรคา!
มีใครที่ไหนขี่อาจารย์อาของตนเองออกเดินทางไกลกันเล่า?