กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 493 ความคิดถึงไร้เสียง หยั่งรากลงดิน
เมื่อหูถูถูผู้หายเศร้าแล้วเช็ดใบหน้าและเงยศีรษะขึ้น นางก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ทิวทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง บนพื้นมีผืนหญ้า ท้องฟ้ากลายเป็นสีครามสดใส พื้นที่สีขาวบริสุทธิ์แต่เดิมถูกแทนที่ด้วยสนามหญ้าอันงดงามราวภาพวาด
แสงนุ่มนวลโดยรอบทำให้ที่แห่งนี้ดูราวกับเป็นฉากที่มีเพียงในห้วงฝันเท่านั้น
“ที่นี่คือที่ใด? ภาพวาดของข้าล่ะ? เอ๊ะ? พู่กันของข้าหายไปไหน?” จิ้งจอกน้อยรีบลุกขึ้นยืน พู่กันในมือของนางไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อใด
ภาพที่นางอุตส่าห์วาดอย่างยากลำบากก็ถูกฉากเบื้องหน้าซึ่งราวกับห้วงฝันเข้ามาแทนที่!