กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 471 โอวหยางที่ตื่นขึ้น
“น้ำ…” โอวหยางซึ่งนอนอยู่บนกองฟางเปิดตาขึ้นอย่างอ่อนแรง เลียริมฝีปากที่แตกระแหง แล้วร้องเรียกออกไปโดยไร้จิตสำนึก
ริมฝีปากกระทบชามกระเบื้อง น้ำพุเขาอันเย็นสดชื่นทำให้ลำคอชุ่มชื้น จิตใจของโอวหยางก็กระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้าง
จิตสำนึกถูกดึงกลับเข้าสู่ร่าง ความเจ็บปวดราวกับถูกเผาไหม้ค่อย ๆ จางลงภายใต้พลังแก่นแท้อันมหาศาลในร่างกาย
โอวหยางไอออกมาครั้งหนึ่ง ความเจ็บแสบร้อนผ่าวในปอดทำให้เขาขมวดคิ้วและสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บ
แม้พลังแก่นแท้ในร่างกายจะมีประโยชน์วิเศษมากมาย แต่เจ้าหนูฉางเซิงนั่นทำอะไรลงไปถึงเพียงนี้กัน?