เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 ข้าคือจู่หยวน
สุริยันแรกอรุณเพิ่งลอยขึ้น น้ำค้างยามเช้าทำให้ร่างของเฉินฉางเซิงผู้กำลังหลับใหลเปียกชื้น
เฉินฉางเซิงพลันสะดุ้งตื่น ร่างกายขดตัวขึ้นตามสัญชาตญาณเข้าสู่ท่าป้องกัน
แต่เพียงชั่วพริบตาเขาก็ผ่อนคลายลงอีกครั้ง ร่างกายนอนทอดกายอย่างสบายอยู่ในหลุม
เมื่อวานเขาถึงกับเผยท่าทางน่าอับอายเช่นนั้นออกมาแล้วหลับไป แถมยังหลับได้สบายอย่างผิดปกติ
ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีที่เขาได้นอนหลับอย่างสงบถึงเพียงนี้
หรือกล่าวได้ว่า นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีที่เขาได้นอนหลับโดยไม่มีความเจ็บปวดจากการฉีกกระชากดวงจิตวิญญาณ และไม่ต้องฝืนทนความทรมานเพื่อสร้างหุ่นเชิด
เพียงได้อู้งานอย่างสงบสุขสักคราหนึ่งเท่านั้น!
เฉินฉางเซิงนอนอยู่ในหลุม จ้องมองท้องฟ้าสีครามพลางเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กระโดดออกไป