กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 438 สัญญาสิบปี
ผู้รู้กาลเทศะย่อมเป็นยอดคน
จ้าวเฉียนซุนแสดงให้เห็นถึงคำกล่าวนี้อย่างถึงที่สุด เขาหรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์ให้โอวหยาง ดูท่าทางน่ารังเกียจเป็นพิเศษ
“ไปกันเถิด เรื่องในโลกมนุษย์แห่งนี้จบลงแล้ว พวกเราควรกลับกันได้แล้ว!” โอวหยางคร้านจะสนใจเจ้าหมอนี่ จึงบิดขี้เกียจพลางเอ่ยขึ้น
หน้าอกของเหลิ่งชิงซงพลันขยับเล็กน้อย งูเสี่ยวไป๋ตัวน้อยห้อยดาวกระดาษดวงหนึ่ง โผล่ศีรษะออกมาจากหน้าอกของเขา
มันแหงนศีรษะขึ้นทางเหลิ่งชิงซงเล็กน้อย เป็นเชิงบอกให้เขารับดาวดวงนี้ไว้ ดาวที่ทำให้มันรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
“นี่คือ?” เฉินฉางเซิงมองงูเสี่ยวไป๋ตัวน้อยตรงหน้าอกของเหลิ่งชิงซงด้วยความประหลาดใจ แม้ในใจจะเข้าใจอยู่แล้ว แต่ก็อดเอ่ยถามไม่ได้