กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 352 ข้าเห็นเจ้าก็จะฆ่าเจ้า
เมื่อเห็นร่างคุ้นตาที่อยู่ตรงหน้า หู่ปิ่งก็อดอ้าปากค้างไม่ได้ จากนั้นก็ยกมือขึ้นตบเข้ากับปากตัวเองคราหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝันแล้ว ก็กอดจิ้งจอกน้อยตรงหน้าไว้แน่น
แรงจนหูถูถูรู้สึกราวกับลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ เพิ่งจะอ้าปากก็ได้ยินเสียงที่สั่นเครือเล็ก ๆ ดังขึ้นจากบ่าที่สั่นไหวว่า “ขอโทษ!”
คำขอโทษที่มาสายไปหนึ่งร้อยปี เต็มเปี่ยมด้วยความสำนึกผิดและความเสียใจที่เสือตัวนี้เก็บซ่อนไว้หลายปี ยิ่งกว่านั้นยังมีความยินดีจากการได้พบกันอีกครั้งหลังห่างเหินเนิ่นนาน
จิ้งจอกน้อยยกยิ้มขึ้นบนใบหน้า ทำท่าเป็นผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ ตบหลังหู่ปิ่งเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไรเลย พี่หู่ปิ่งเองก็ลำบากมาตลอดไม่ใช่หรือ?”