กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 330 ข้ายังไม่อยากเป็นลาหัวโล้นเลย!
“บวช? เป็นลาหัว... ไม่สิ... เป็นพระภิกษุน่ะหรือ? ข้าเนี่ยนะ?” โอวหยางชี้ไปที่จมูกตัวเองแล้วถามอย่างเหม่อลอย
คงเถียวผู้มีคิ้วขาวสีหน้าไม่เปลี่ยน มองโอวหยางแล้วกล่าวต่อ “ใช่แล้ว ขอให้สหายน้อยบวชปลงผม แล้วขึ้นเป็นประธานดูแลสถานการณ์ใหญ่ของอารามมหาภูเขาวิญญาณ!”
“ด้วยเหตุใด? ข้ามัน...” โอวหยางส่ายหัวรัวราวกับกลองรำมะนา ทว่าพอจะเอ่ยปฏิเสธก็เงยหน้าขึ้นมองเห็นบัวทองบุญกุศลสิบสองกลีบที่เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่เหนือศีรษะตนเอง
มุมปากโอวหยางกระตุกเล็กน้อย เวรเอ๊ย เกือบลืมไปเลย ตนเองเพิ่งพูดจบว่าตนเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายพุทธ