กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 หนึ่งปราณจำแลงไตรวิสุทธิ์
พระพุทธรูปองค์มหึมาประทับนั่งอยู่หว่างฟ้าดิน เศียรจดฟ้าคราม เมฆขาวลอยอยู่เพียงระดับอก มือหนึ่งวางพาดบนท้อง อีกมือประสานมุทรา ใบหน้าสงบขรึม ภาพลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์สง่างาม
ด้านหลังยังมีฉากกั้นที่ประกอบขึ้นจากแขนสูงตระหง่านนับพันจั้ง ยิ่งทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันราวกับหายใจไม่ออก
ฝ่ามือทองคำแน่นขนัด แต่ละฝ่ามือล้วนสลักมุทรารูปอักขระสวัสติกะ ราวกับว่าอาจบันดาลภัยพิบัติจากฟ้าลงมาได้ทุกเมื่อ!
ภูเขารอบด้านเมื่อเทียบกับพระพุทธรูปตรงหน้าก็เป็นเพียงเนินดิน ต้นไม้สูงใหญ่ยิ่งเหมือนหญ้าป่าที่เพิ่งงอกขึ้นใต้ฝ่าเท้า ถูกบดขยี้จนขาดกลางเพียงชั่วอึดใจ
โอวหยางลูบคางมองพระพุทธรูปตรงหน้า รู้สึกอยู่ตลอดว่าคุ้นตาชอบกล กวนอิมพันกรในชาติก่อนหรือ?