กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 302 บ้าน
ท่ามกลางสายตาจดจ้องของเจ้าเด็กเนรคุณสองคน โอวหยางก็พุ่งออกมาจากโลงน้ำแข็งราวกับจรวดไฟ
พอเท้าถึงพื้นก็อ่อนแรงลงทันที เกือบต้องคุกเข่าลงกับพื้นตรง ๆ
เพราะนอนนานเกินไปจริง ๆ ทำให้ตอนนี้โอวหยางรู้สึกไม่คุ้นเคยกับร่างกายของตัวเองอยู่บ้าง
เหลิ่งชิงซงกับเฉินฉางเซิงเข้าประคองโอวหยางจากซ้ายขวาในทันที เจ้าเด็กเนรคุณสองคนมองโอวหยางด้วยสีหน้าห่วงใย
โอวหยางหัวเราะด่าพลางกล่าวว่า “ข้าแค่นอนหลับไปหน่อย พวกเจ้าไม่ถึงกับก่อเรื่องพิลึกพิลั่นอะไรให้ข้ากันดอกนะ?”
พอได้ยินคำนี้ของโอวหยาง สีหน้าของทั้งสองก็เผยความไม่เป็นธรรมชาติออกมาพร้อมกัน เหลิ่งชิงซงหัวเราะแห้ง ๆ สองทีก็ไม่ได้ตอบอะไร