เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 254 เจ้าจะไปที่ใด ข้าก็จะไปเป็นเพื่อนเจ้า
ในดวงตาเปี่ยมด้วยความเย็นเยียบ ระหว่างหัวคิ้วมีกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าอย่างเด็ดเดี่ยว โอวหยางในชุดครามได้กลายเป็นคนละคนไปโดยสิ้นเชิง
หลังจากโอวหยางเพิ่งถูกทะเลบุปผาปรภพผืนนี้ดูดกลืนอารมณ์ที่เรียกกันว่า “ดีใจ” ไป ทั้งคนก็ถูกอารมณ์ด้านลบเข้าครอบงำ
สิ่งมีชีวิตที่ถูกอารมณ์ด้านลบครอบงำ เจตจำนงย่อมตกต่ำ แต่โอวหยางกลับตรงกันข้าม ในยามที่ความยินดีถูกเก็บงำไป
โอวหยางกลับกลายเป็นผู้ที่เยือกเย็นอย่างผิดปกติ ราวกับได้หวนคืนสู่ช่วงแรกที่เพิ่งข้ามภพ กลับไปเป็นตนเองในวัยเด็กที่ยังมีฐานะเป็นเด็กกำพร้า
สมัยที่ยังเป็นหัวหน้าเด็ก ๆ ในเมืองใบเมเปิล ตนมีสมญาหนึ่งที่ไม่ค่อยงดงามนัก:
“ทรราช”
ความโหดเหี้ยมที่เย็นชาถึงขีดสุดเท่านั้น จึงจะยืนหยัดในชั้นล่างสุดได้ และเหยียบอยู่บนหัวของทุกคน