กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 249 ไปสู่สุขาวดีแต่เนิ่น ๆ
ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าใด ไม่รู้ว่าเดินมาไกลเพียงใด
ทิวทัศน์รอบกายไม่แปรเปลี่ยนตลอดมา ไม่มีเสียงใด ๆ แม้แต่ลมก็ไม่มี
หากไม่ใช่เพราะโอวหยางบางครั้งหันกลับไปเห็นรอยเท้ายาว ๆ ที่ตนทิ้งไว้เบื้องหลัง
โอวหยางถึงกับสงสัยว่าตนกำลังย่ำอยู่กับที่หรือไม่
“เงื่อนไขเบื้องต้นของภารกิจยังต้องเดินหลายร้อยลี้อย่างกับวิ่งมาราธอนอีกหรือ? เป็นบ้าหรือไร?” โอวหยางหยุดฝีเท้าอย่างไม่พอใจบ้าง อยากพักสักหน่อย
พูดก็แปลก ตนรู้สึกว่าเดินมาเป็นเวลานานมาก ในกายก็ไม่มีพลังแก่นแท้ แต่กลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
ที่อยากหยุดพักก็เพียงเพราะเดินจนเบื่อบ้าง อยากหยุดคิดหาหนทางให้ดีเสียหน่อย