กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 กลับมาแล้ว
ต้งซวีจื่อรู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ช่างดีเหลือเกิน ว่างเมื่อใดก็ไปเทศนาแสดงธรรมให้ศิษย์ฟัง เก็บเกี่ยวสายตาชื่นชมและเคารพนับถือมาหนึ่งยก หรือไม่ก็ขี่นกกระเรียนขาวของตนวนรอบสำนักชิงอวิ๋นอย่างสบายอารมณ์
เมื่อไม่มีเจ้าพวกเนรคุณแห่งขุนเขาน้อยแล้ว ทั้งสำนักชิงอวิ๋นก็สงบลง ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนไปตามขั้นตอน
ทั่วทั้งสำนักตั้งแต่บนลงล่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ในยามนี้เอง ต้งซวีจื่อจึงได้สัมผัสกับความสงบอันห่างหายไปเนิ่นนาน
แบบนี้สิถึงจะเป็นชีวิตประจำวันของดินแดนศักดิ์สิทธิ์!
ทว่าก็ช่างน่าเบื่ออยู่ไม่น้อย
นั่งอยู่บนหลังคาโถงใหญ่ มองแสงตะวันอัสดง ต้งซวีจื่อก็คิดถึงไอ้เด็กเปรตโอวหยางขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ