กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 ระหว่างฟ้าดินพึงมีเมฆขาว
โอวหยางเพียงรู้สึกว่าในร่างกายของตนมีบางสิ่งบางอย่างอยากจะออกไปจากร่าง แต่กลับถูกเรือนกายของตนกักขังไว้ ได้แต่วิ่งวุ่นไปมาในร่างกายของตน
ความรู้สึกช่างเหมือนมีมดไต่ไปมาบนร่างกาย ช่างทรมานยิ่งนัก
ในที่สุดสิ่งนั้นในร่างกายก็ดูเหมือนจะยอมจำนน ชนซ้ายกระแทกขวาอยู่ในร่างกายของโอวหยางอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พุ่งตรงเข้าสู่ตันเถียนของโอวหยาง
ท่ามกลางมหาสมุทรที่ประกอบขึ้นจากพลังแก่นแท้ มันจมดิ่งเข้าสู่ส่วนลึกของตันเถียนโดยตรง!
โอวหยางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความสงบ ในใจไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
ความรู้สึกเมื่อสิ้นสุดการตระหนักมรรคช่างราวกับเข้าสู่สภาวะปราชญ์ ตอนตระหนักมรรคสุขสมเพียงใด พอหยุดลงก็จืดชืดไร้รสเพียงนั้น