เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 143 เบื้องหลังความบังเอิญทุกอย่างล้วนมีความจำเป็น
โอวเหย่จื่อมองโอวหยางอย่างเหม่อลอย เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา บนใบหน้าไม่มีความแค้นเคือง ในห้วงเวลาอันยาวนานถึงเพียงนั้น แม้แต่จะแค้นก็ยังทำไม่ลง
ระบบใช้มือของเขาเปลี่ยนแปลงเส้นเวลาอดีต เรื่องเช่นนี้โอวหยางเอ่ยออกมาไม่ได้ จึงได้แต่กล่าวอย่างมีสำนึกผิดว่า “ขอโทษ”
โอวเหย่จื่อส่ายศีรษะ กล่าวต่อ “การเป็นหมากของเซียน กับการเป็นหมากของเจ้า หาได้แตกต่างกันไม่ เจ้าไม่ได้ตัดสินใจแทนข้า แต่เป็นข้าเลือกเอง”
การเป็นหมากของเซียน ผลร้ายที่สุดก็เพียงตายไปให้พ้น ๆ แต่การเป็นหมากของโอวหยางกลับทำให้ตนมีชีวิตอยู่ทั้งที่ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย ผ่านห้วงเวลานับไม่ถ้วน ยิ่งกว่าการเป็นหมากของเซียนเสียอีก
ถ้าหากไม่เคยเห็นแสงตะวัน ข้าก็คงทนอยู่ในความมืดได้