กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 ปิ่นไม้
เมื่อเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว โอวหยางแม้ในใจจะรู้สึกซาบซึ้ง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังต้องไว้หน้าเจ้าสำนักกระบี่ไท่อา
“เข้ามา ขอโทษ!”
เขาโบกมือเรียกเจ้าพวกเนรคุณสองคนที่ยังยืนอยู่บนยอดเขา แล้วคว้าใบหูเหลิ่งชิงซงเดินไปหยุดตรงหน้าไท่อาที่ร่อนลงมาโดยมีสีหน้าเย็นชา
“ขอโทษ!” โอวหยางตบกกหูเหลิ่งชิงซงหนึ่งทีพร้อมกับว่ากล่าว
เหลิ่งชิงซงชำเลืองมองไท่อาครั้งหนึ่ง แค่นเสียงหึอย่างไม่เต็มใจ แล้วค้อมเอวลงเล็กน้อย
ไป๋เฟยอวี่ประสานมือคำนับไท่อา สายตาที่มองไปยังไท่อาเต็มไปด้วยความใคร่รู้มากขึ้นเรื่อย ๆ เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเหตุใดไท่อาจึงบำเพ็ญเจตจำนงกระบี่ชะตาชีวิตของเขาได้