เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ชิงซานเดินตามหลังหลงเย่อวิ๋น ข้ามผ่านเฉลียงทางเดินสองสาย ไม่นานก็มาถึงหน้าห้องรับรองห้องหนึ่ง
ประตูห้องเปิดกว้าง นักพรตเฒ่ากลไกสวรรค์ยืนอยู่ภายในห้อง ลืมตาคู่สีขาวอมเทาขึ้นพลางยิ้มกล่าว
“จอมยุทธ์น้อยหลี่ ไม่ทราบว่าพอใจกับ ‘ฉายา’ ใหม่นี้หรือไม่”
“ไม่เลวเลย” หลี่ชิงซานยิ้มบางๆ กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
หลงเย่อวิ๋นยื่นมือออกไปขวางไว้ ขมวดคิ้วแน่น พลางกวาดสายตามองการจัดวางภายในห้อง
“เจ้าสำนักหลงช่างเฉียบแหลมสมคำร่ำลือ หากมิใช่เพราะข้อจำกัดของฟ้าดินผืนนี้ ป่านนี้ท่านอาจบรรลุ ‘ร่างเวท’ ไปนานแล้ว!”
ตาแก่กลไกสวรรค์ส่ายหน้าทอดถอนใจ ชูนิ้วชี้ข้างขวาขึ้นตรง ชี้ตรงไปยังท้องฟ้า
“เจ้าสำนักหลงมิต้องระแวงสงสัย การจัดวางครานี้ เพียงเพื่อตบตาฟ้าดินเท่านั้น!”
“นักพรตล้อข้าเล่นแล้ว”
หลงเย่อวิ๋นยิ้มบางๆ พลางเก็บสายตากลับมา เขาพยักหน้าให้หลี่ชิงซาน แล้วก้าวเท้าเดินเข้าห้องไป