เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านเจ้าสำนักหลงโปรดอภัยด้วย นักพรตเฒ่าอย่างผมร่างกายอ่อนแอและเหนื่อยล้าเต็มที ไม่ทราบว่า...”
นักพรตเฒ่ากลไกสวรรค์ประสานมือขอตัวลา หลงเย่อวิ๋นพยักหน้า แล้วสั่งให้หลิ่วลี่เฉิงพาคนแก่กับเด็กไปจัดที่พักในสวนหลังบ้าน
หลังจากทั้งสามเดินจากไปไกลแล้ว สายตาของเขาก็กลับมาจับจ้องที่โต๊ะหินพลางครุ่นคิด
“พญายมไม่ตายงั้นหรือ? ตาแก่ตาบอดคนนี้กำลังเล่นตลกอะไรกันแน่?”
ครู่ต่อมา
ลมกรรโชกพัดผ่าน ร่างของหลิ่วลี่เฉิงปรากฏขึ้นกะทันหันพลางกล่าวด้วยความร้อนรน
“ท่านเจ้าสำนัก เราควรส่งผู้อาวุโสท่านอื่นออกไปสมทบกับศิษย์น้องหลี่หรือไม่?”
“ไม่ทันแล้ว จากเมืองเจ็ดดาราไปจนถึงดินแดนสุดประจิม ต่อให้ฉันลงมือด้วยตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลามากกว่าสิบวัน”
หลงเย่อวิ๋นส่ายหน้าและยกมือปัดตัวอักษรบนโต๊ะออก