เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลูเหยียนขมวดคิ้วมุ่นแล้วเอ่ยตำหนิ
“ทำอะไรลนลานจริงๆ น่าจะจับผู้ศรัทธาจันทราเย็นสักคน ส่งแกไปยืนบนบันไดขึ้นสู่จันทรา ขัดเกลาจิตใจเสียบ้าง!”
“อย่าเลยครับอาจารย์ บันไดนั่นผมปีนไม่ไหวหรอก!” ชายหนุ่มทำหน้าเบ้พลางโบกมือปฏิเสธอย่างจนใจ
“อาจารย์ครับ ไม่ใช่คุณที่สั่งให้ผมคอยจับตาดูหลี่ชิงซานหรอกหรือ?”
“เขากลับเข้าไปในมิติต่อสู้อีกแล้ว?” หลูเหยียนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจพลางถามด้วยความสงสัย
“เพิ่งผ่านไปแค่สี่วันเอง ด้วยนิสัยของหลี่ชิงซาน ไม่น่าจะทำอะไรที่เสียเปล่าหรอกนะ...”
“อาจารย์ครับ ไม่ใช่เรื่องเสียเปล่าครับ!” ชายหนุ่มรีบขัดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“หลี่ชิงซานขึ้นไปถึงระดับทองคำแล้ว!”
“ระดับเพชร?” หลูเหยียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เกิดอะไรขึ้น? ทักษะยุทธ์ของเขาบรรลุระยะสมบูรณ์แล้วหรือ?”