เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในทางเดินโลหะที่เย็นเยียบและเงียบสงัด หลี่ชิงซานเดินตามแผนที่จนพบหอพักที่เฉาเหยาจัดเตรียมไว้ให้
ไม่จำเป็นต้องใช้บัตร เครื่องสื่อสารสแกนผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่ประตู ประตูบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกสู่ด้านข้างโดยอัตโนมัติ
ลูกไฟขนาดมหึมาปรากฏแก่สายตา แขวนลอยอยู่ในความว่างเปล่า ปลดปล่อยแสงและความร้อนออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ดาวฤกษ์!
หลี่ชิงซานเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ถอดชุดอวกาศพกพาออก แล้วจ้องมองดวงอาทิตย์ของดาวจื่ออิงดวงนี้อย่างเงียบเชียบ
แสงอาทิตย์ข้ามผ่านความว่างเปล่า ทะลุผ่านกระจก สะท้อนภาพของดาวฤกษ์ลงบนรูม่านตา
ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ห่างกันนับล้านล้านลี้ แต่ในวินาทีนี้ สายตาได้กลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างทั้งสองสิ่ง
หลังจากนั้นเนิ่นนาน
“ยุคดวงดาว ฉันก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกขั้นแล้ว”
หลี่ชิงซานรำพึงออกมา ถอนสายตากลับมาแล้วก้มมองชุดอวกาศที่กลับคืนร่างเป็นกล่องใบเล็กอีกครั้ง