กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนสนามกีฬานักเรียนมัธยมปลายโรงเรียนที่ 47 นอนระเนระนาดไปทั่ว เสียงครวญครางดังขึ้นเรื่อยๆ
“ทุกคนหุบปากให้หมด!”
หวังจื้อป๋อคำรามเสียงต่ำ ร่างร่วงลงมาจากฟ้าแล้วตกลงบนพื้นหญ้า
สายตากวาดมองนักเรียนที่นอนอยู่ ผิวหน้ากระตุก
“ฉันว่าพวกเธอคงอยู่ในมิติเสมือนนานเกินไปจนขาดการฝึกฝนจริง เจ็บนิดเจ็บหน่อยก็ร้องไม่หยุด!”
“ไม่เห็นหรือไงว่าเพื่อนจากทวีปเก่ากำลังมองพวกเธอเป็นตัวตลก? ยังไม่รีบลุกขึ้นมาอีก!”
นักเรียนสะดุ้งโหยงรีบตะเกียกตะกายลุกจากพื้น
จ้าวเฟยและคนอื่นที่บาดเจ็บหนักถูกเพื่อนข้างๆ ช่วยกันหามส่งห้องพยาบาล
ส่วนคนที่เหลือต่างเจ็บจนหน้าเบี้ยวเดินตามหลังไป
“พวกเธอหยุดอยู่ตรงนั้นเลย บาดแผลเล็กน้อยแค่นี้จะรีบร้อนไปทำไม!”