กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลี่ชิงซาน ฉันจำได้ว่าระหว่างเราไม่น่าจะมีความแค้นใหญ่หลวงอะไรต่อกันนี่?”
จูผิงวัยกลางคนขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ทำไมนายถึงจ้องเล่นงานฉันไม่เลิก ตามตื๊อไม่หยุด?”
หลี่ชิงซานกวาดตามองจูผิงวัยกลางคนตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วส่งเสียงจุ๊จุ๊อย่างประหลาดใจ
“เป็นร่างโคลนจริงๆ ด้วย แม้แต่คำถามก็ยังเหมือนกันเป๊ะ!”
“ร่างโคลน?” จูผิงวัยกลางคนชะงักไปก่อน จากนั้นก็เงยหน้าหัวเราะลั่น หนวดจำนวนมากโบกสะบัด
“ฮ่าๆๆ ที่แท้พวกนายก็คิดแบบนี้มาตลอด!”
เมื่อเห็นจูผิงวัยกลางคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หลี่ชิงซานกับโหมวอวี่ต่างก็ขมวดคิ้ว
จูผิงวัยกลางคนตรงหน้าไม่เพียงมีร่างกายที่มาจากการโคลน แม้แต่วิธีคิดก็ยังถูกจูผิงร่างแท้จริงแกะสลักขึ้นด้วย ‘ตราประทับจิตวิญญาณ’
ถ้านี่ไม่ใช่ร่างโคลน แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?