กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ว่านเค่อซาน!”
จูผิงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง จิตหลุดลอยไปชั่วขณะ
หลี่ชิงซานอาศัยจังหวะนี้ใช้เท้าขวายันผนังรถ ส่งแรงถอยหลังแล้วพุ่งชนหน้าต่างรถอีกฝั่งทะลุออกไป
เพล้ง!
เศษกระจกแตกกระจาย หลี่ชิงซานเพิ่งแตะพื้น ปลายเท้าก็ดีดตัว วิ่งตะบึงไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังกึกก้องกลางอากาศด้านหลัง หลี่ชิงซานไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
ชั่วครู่เดียวเขาก็ข้ามผ่านระยะทาง 100 เมตร จนกระทั่งหยุดยืนที่ปลายถนนแล้วค่อยหันหลังกลับไปมอง
บนท้องฟ้าสูง ว่านเค่อซานถูกห่อหุ้มด้วยแสงรุ้งโลหิตปราณทั่วร่าง สองมือถือค้อนคู่ขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ ผิวค้อนส่องแสงทองระยิบระยับ
“ฉันคิดไว้แล้วเชียว!” หลี่ชิงซานไม่แปลกใจเลยสักนิด