เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีสงัด หน้าประตูโรงแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่ง
เจ้าหน้าที่สืบสวนสิบกว่าคนล้อมเป็นวง มีการขึงเส้นกั้นเขตเตือนภัย
ชายหญิงสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยทีละคนต่างกุมศีรษะปิดบังใบหน้า เดินออกมาจากประตู
นอกเส้นกั้นเตือนภัย มีประชาชนผู้กระตือรือร้นนับร้อยคนยืนมุงดู ชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์
“ไม่อายฟ้าดิน โดนจับเสียบ้างก็สมควรแล้ว!”
“ใช่แล้ว สำนักงานตรวจการทำได้ยอดเยี่ยม ร้านพรรค์นี้กล้าดียังไงถึงมาเปิดข้างหมู่บ้านจัดสรรพวกเรา!”
“ไม่ได้การ ฉันต้องกลับไปสอบสวนไอ้ผีบ้านั่นเสียหน่อย วันก่อนออกไปซื้อซีอิ๊วดันหายไปตั้งสองชั่วโมง ฉันว่ามันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
“สองชั่วโมงเชียวหรือ?!”
เสียงร้องอุทานดังขึ้น หญิงกลุ่มหนึ่งมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปด้วยสายตาอิจฉา
จากนั้นก็สาวเท้าอย่างเร่งรีบ ต่างคนต่างกลับบ้าน