เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ชิงซานพาเจ้าหนูอ้วนเดินตามหลังเฉิงอัน ไม่นานก็มาถึงชั้นใต้ดินชั้นที่หนึ่ง
เบื้องหน้าพลันเปิดกว้างขึ้นมาทันใด พื้นที่ขนาดใหญ่กว่า 1,000 ตารางเมตรสว่างไสวราวกับกลางวัน
โต๊ะพนันขนาดเล็กใหญ่นับหลายสิบตัว แต่ละตัวต่างมีลูกค้ายืนล้อมรอบอยู่ไม่น้อย
“กิจการดีขนาดนี้เชียวหรือ” หลี่ชิงซานเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“แฮะๆ แขกที่นี่ไม่ได้มีแค่คนในลั่วอิงหรอกครับ ผีพนันจากเมืองข้างเคียงอีกหลายเมืองก็ชอบแวะมาเล่นที่นี่เหมือนกัน”
เฉิงอันถูมือทั้งสองข้างไปมา สัญชาตญาณทางอาชีพกำเริบขึ้นอีกครั้ง
“เถ้าแก่ สนใจลองเล่นสักสองตาก่อนไหมครับ”
“นายคิดว่าอย่างไรล่ะ”
สายตาเรียบเฉยของหลี่ชิงซานทำเอาเฉิงอันสะดุ้งโหยงจนได้สติขึ้นมาทันที
“ปากผมเสียเองครับ! บันไดลงไปชั้นสามอยู่ข้างหน้านี้แล้ว เถ้าแก่เชิญทางนี้เลยครับ”