กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าหนูอ้วนพูดไม่หยุด น้ำลายกระเด็นไปทั่ว
หลี่ชิงซานถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบๆ รอจนอีกฝ่ายพูดจบแล้วจึงพยักหน้าเบาๆ
“เอาละ ถึงเวลาเริ่มบทเรียนวันนี้แล้ว”
“หา?” สีหน้าของเฉาเส้าหยู่ชะงัก ความตื่นเต้นมลายหายไปในพริบตา เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดว่า
“ต้องทำกายบริหารประกอบเสียงจริงๆ เหรอ?”
“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?”
หลี่ชิงซานยิ้มมุมปาก พลางกอดมีดพร้าไว้ตรงอก
เฉาเส้าหยู่สะดุ้งเฮือก ไม่กล้าต่อรองอีกแม้แต่น้อย เขาเดินไปกลางห้องเรียนอย่างว่าง่ายแล้วกางแขนขาออก
แต่เมื่อเทียบกับพรสวรรค์ที่แสดงให้เห็นตอนฝึก 《วิชาก้าวรอยมายา》 เมื่อวาน วันนี้เรียกได้ว่าย่ำแย่จนดูแทบไม่ได้
ท่าทางของเจ้าหนูอ้วนหย่อนยานไปหมด อย่าว่าแต่จะเริ่มต้นเลย แม้แต่ข้อกำหนดพื้นฐานก็ยังทำไม่ได้