กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันถัดมา
แสงยามเช้าริมขอบฟ้าเริ่มส่องสว่าง หลี่ชิงซานค่อยๆ ลืมตาขึ้นในห้องนอนอันเงียบสงบ
“สบายจริง!”
หลี่ชิงซานพลิกตัวลุกขึ้นนั่งแล้วบิดขี้เกียจ รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว
เขาลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
หลี่ชิงซานวักน้ำเย็นขึ้นมาสาดหน้า ก่อนเงยหน้ามองกระจก
ในกระจก
รอยคล้ำใต้ตาหายไปแล้ว ดวงตาแจ่มใสมีชีวิตชีวา หยดน้ำเกาะพราวไหลลงมาตามใบหน้าคมสันราวกับถูกสลักด้วยมีด
“คราวก่อนตั้งราคาไว้หนึ่งล้านต่ำไปจริงๆ แค่หน้าตาแบบนี้ อย่างไรก็ต้องตั้งสักสิบล้าน!”
หลี่ชิงซานยิ้มอย่างพอใจ แล้วหันหลังเดินไปยังห้องรับแขก