กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“น่าจะจบแล้ว...ใช่ไหม?”
นักศึกษาทุกคนเบิกตากว้าง มองหลี่ชิงซานเก็บดาบแล้วเดินกลับมา ทว่าลมหายใจที่กลั้นไว้กลับผ่อนออกมาไม่ได้เสียที
ชุดฝึกยุทธ์สีขาวชุ่มโชกไปด้วยเลือด แนบติดผิวจนเห็นเค้าโครงกล้ามเนื้อชัดเจน
มีดพร้าในมือขวาเปื้อนเลือดสกปรก หยดโลหิตไหลจากปลายคมลงทีละหยด เชื่อมเป็นทางเลือดบนพื้น
ใบหน้าหล่อเหลาถูกคราบเลือดบดบังไปนานแล้ว มุมปากที่แสยะยิ้มมีรอยยิ้มกระหายเลือดประดับอยู่ ดูบิดเบี้ยวชวนหวาดกลัวเป็นพิเศษ
เหลียงหมิงอวี่มีสีหน้าหวาดผวา ถอยหลังติดกันหลายก้าว
“นาย นายจะทำอะไร!”
หลี่ชิงซานงุนงง มองเขาแวบหนึ่ง
ทว่าแค่ปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจ ในสายตาของเหลียงหมิงอวี่กลับไม่ใช่เช่นนั้น
ธารโลหิตไหลลงจากหน้าผากของอีกฝ่าย เลื้อยผ่านหางคิ้ว ทิ้งรอยเลือดไว้สองทาง