ตอนที่ 232 ความเห็นแตกต่าง

ตอนที่ 232 ความเห็นแตกต่าง

หนทางแสนยาวไกล กลุ่มคนของหลี่เฉิงจิ่นมิกล้าเฉื่อยชาแม้เพียงครึ่งส่วน กลางวันควบม้าห้อตะบึง กลางคืนพักฟู่ชั่วครู่ เร่งรุดเดินทางไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน

เร่งรีบเดินทางอยู่เต็ม ๆ ห้าวัน ผ่านลมฝนระหกระเหิน ในที่สุดขบวนคนก็ย่างก้าวเข้าสู่ภายในอำเภอชิงอัน

ยังมิทันเข้าเมือง ก็แลเห็นทั้งตัวเมืองอำเภอจมอยู่ในปราณมรณะแต่ไกล ความคึกคักมีชีวิตชีวาในวันวานมลายสิ้น ประตูเมืองปิดสนิท ตรอกซอกซอยไร้ผู้คน ในอากาศคล้ายอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าที่ปัดเป่าไม่ไป กดดันจนชวนให้อึดอัดหายใจไม่ออก

สวี่ชิงเฟิงนายอำเภอชิงอันนำเหล่าเจ้าหน้าที่ที่ว่าการอำเภอมารอคอยอยู่นอกประตูเมืองแต่เนิ่น ๆ ยืดคอเฝ้ารอทัพหนุนจากราชสำนักอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ครั้นมองเห็นขบวนรถม้าอันเกรียงไกรแล่นเข้ามาแต่ไกล เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาหลายวันของเขาก็พังทลายลงในชั่วพริบตา