ตอนที่ 230 ปิ่นปักผมหยกกล้วยไม้

ตอนที่ 230 ปิ่นปักผมหยกกล้วยไม้

ตัวอักษรสลักลึกแผ่วเบาอยู่บนเนื้อหยกอันอบอุ่น ละมุนตา ไม่โอ้อวด ไม่สะดุดตา ทว่ากลับซุกซ่อนความในใจอันจริงใจและหนักแน่นที่สุดของเขาเอาไว้ ไร้สุ้มเสียงแต่เอาชนะถ้อยคำนับพันนับหมื่นได้

ปลายนิ้วของซูจิ่วเหนียงลูบไล้แถวอักษรเล็ก ๆ นั้นอย่างแผ่วเบา เนื้อหยกเย็นชืดเล็กน้อย แต่ในก้นบึ้งของหัวใจกลับร้อนผ่าว กระแสความอบอุ่นไหลซึมผ่านปลายนิ้วแผ่กระจายไปทั่วแขนขาและกระดูกทั่วร่าง เติมเต็มทั้งดวงใจจนเปี่ยมล้น

เขาไม่เคยเอ่ยคำหวานอันเลื่อนลอย ทว่ากลับสลักความลำเอียงรักใคร่และความทะนุถนอมลงสู่กาลเวลา หลอมรวมเข้ากับสิ่งของ

อ้อมกอดในราตรีสงัด ณ เมืองหลวง การวางแผนอันรอบคอบก่อนออกเดินทาง ของเตรียมปีใหม่ที่ตระเตรียมไว้ให้อย่างเงียบ ๆ และคำบอกรักที่ซ่อนอยู่ในปิ่นยามนี้ ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ล้วนเป็นความรู้สึกอันลึกซึ้งหนึ่งเดียวไร้ผู้ใดเปรียบของเขาทั้งสิ้น