ตอนที่ 210 ไม่กลับจวนโหว

ตอนที่ 210 ไม่กลับจวนโหว

หลี่เฉิงจิ่นมองนางเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ครั้นเห็นอารมณ์ของนางเริ่มสงบลงบ้างแล้ว จึงเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครา วาจานุ่มนวลแฝงความโอบอ้อมอารีไร้ขอบเขต “เข้าไปเถิด ลมราตรีแรงนัก ประเดี๋ยวจะหนาวเอาได้ พักผ่อนให้ดี มีข้าอยู่ทั้งคน ไม่ต้องกังวลสิ่งใด”

ซูจิ่วเหนียงยกมือขึ้น ซับคราบน้ำตาอันเย็นเยียบบนแก้มออกเบา ๆ ปลายนิ้วสั่นระริกเล็กน้อย

นางพยักหน้าเบา ๆ ความดื้อรั้นในแววตาค่อย ๆ สลายไป หลงเหลือเพียงความอ่อนโยนอันอบอุ่น ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเบา “เจ้าค่ะ”

คำตอบรับคำนี้ ปราศจากความเหินห่างตามมารยาทจนสิ้น เป็นความไว้วางใจและมอบใจให้โดยละทิ้งการระแวดระวังลงอย่างสิ้นเชิง

นางมองเขาอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้าย เงาร่างที่ยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางพายุหิมะนั้น นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ได้สลักลึกเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจนางแล้ว