เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 197 อดกลั้น
หานซิงมองความเจ็บปวดและปราณอำมหิตที่พลุ่งพล่านในดวงตาของนาง มิได้ฝืนเกลี้ยกล่อมอีก เพียงก้มหน้าลงเงียบ ๆ รอนางสงบอารมณ์ลงเล็กน้อย
ฉินซื่อด้านข้างก็มีสีหน้ากระวนกระวายใจยิ่งนัก ด้านหนึ่งก็ปวดใจที่คุณหนูต้องทนรับความอยุติธรรมสารพัด อีกด้านหนึ่งก็รู้ดีว่าวาจาที่หานซิงกล่าวล้วนเป็นความจริง ชั่วขณะนั้นจึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
ในห้องมีลมสารทพัดหวีดหวิว พัดจนเปลวเทียนสว่างวูบวาบสลับมืดมัว สะท้อนให้ใบหน้าขาวซีดของซูจิ่วเหนียงแลดูอ้างว้างและเย็นชาแข็งกร้าวยิ่งขึ้น
เนิ่นนานทีเดียว ปราณอำมหิตที่มัวเมาสติสัมปชัญญะสายนั้น ในที่สุดก็ถูกแรงกดดันจากความเป็นจริงกดทับลงไปทีละน้อย ๆ
หน้าอกของซูจิ่วเหนียงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงหลายครา นางหลับตาลง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความบ้าคลั่งในแววตาก็เลือนหายไปมากแล้ว เหลือเพียงความเย็นเยียบอันหนักอึ้งและความจนใจ