ตอนที่ 115 ปิดบัง

ตอนที่ 115 ปิดบัง

ในชั่วพริบตาที่ประตูปิดลง ร่างที่เกร็งแน่นของซูจิ่วเหนียงก็พลันทรุดฮวบลง ความสงบนิ่งและเฉยชาทั้งมวลควันจางเมฆสลาย เหลือไว้เพียงความเหนื่อยล้าที่ยากจะซ่อนเร้นและความเคว้งคว้างอันเป็นความลับสายหนึ่ง

นางนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงนอน สายตามองพื้นอย่างว่างเปล่า ในหัวหวนนึกถึงเสี้ยวเหตุการณ์เมื่อคืนวานอย่างไม่อาจควบคุม สัมผัสอันร้อนผ่าว เสียงหอบหายใจที่ขาดการควบคุม ทั้งความรู้สึกผิดในแววตาของหลี่เฉิงจิ่น ล้วนผุดขึ้นมาตรงหน้าทีละฉากไม่อาจปัดเป่าให้พ้นไป

นางนั่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมีเสียงเรียกแผ่วเบาของอวี้หลานดังมาจากนอกประตู “คุณหนู ท่านตื่นหรือยังเจ้าคะ ชั่วยามยามนี้ไม่เช้าแล้ว ควรตื่นมาล้างหน้าหวีผมทานอาหารเช้าได้แล้วเจ้าค่ะ”