0474

ตอนที่ 474 เมืองนี้ช่างว่างเปล่า

การได้รับค่าประสบการณ์หนึ่งร้อยล้านทำให้ลู่สวินตาแดงก่ำ

ถ้าไม่ติดว่าลึกๆ แล้วเขายังเป็นคนที่เคารพอาจารย์และมีสัมมาคารวะ ป่านนี้เขาคงจะเร่งให้ท่านเซียนเซิงวาดภาพเพิ่มอีกหลายรูป แล้วทำตัวเหมือนเครื่องบันทึกเสียงที่คอยพูดซ้ำๆ ไปแล้วว่า

“เร็วเข้าหน่อยครับ!”

ท่านเซียนเซิงโบกมือแล้วพูดว่า “ภาพไผ่หมึกที่สะท้อนอยู่ในใจเจ้า ยังคงอยู่หรือไม่?”

ลู่สวินตอบตามตรงว่า “หายไปแล้วครับ”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ซึมซับแก่นแท้ของมันไปหมดแล้ว ในภาพวาดของข้า เจ้าคงไม่สามารถได้รับอะไรเพิ่มได้อีก” ท่านเซียนเซิงกล่าว

ลู่สวินได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย

หมายความว่าฉันเข้าใจทะลุปรุโปร่งหมดแล้วสินะ?

ดังนั้นค่าประสบการณ์หนึ่งร้อยล้าน ก็คือเพดานสูงสุดของมันนั่นเอง