เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 457 กระบี่สุดขั้ว
“ข้อแม้รึ ข้อแม้อะไร” เหมาหนานเป่ยถาม
พูดจบ นางก็กระโดดลงจากไหล่ของลู่สวิน เท้าสะเอวสองข้าง แหงนหน้ามองลู่สวินอย่างโอ้อวดสุดขีดแล้วบอกว่า “อย่าขอแค่ข้อเดียวสิ เจ้าขอเพิ่มอีกข้อยังได้เลย!”
ในสายตานาง ถ้าตนไม่กดระดับพลังไว้ แค่มือเดียวก็ซัดลู่สวินกระเด็นได้แล้ว!
ผู้บำเพ็ญยิ่งไปถึงขั้นหลังๆ ช่องว่างของแต่ละขั้นก็ยิ่งห่างกันมาก
นางไม่ใช่ผู้บำเพ็ญธรรมดาเสียหน่อย แต่เป็นถึงทายาทมหาปราชญ์ ระดับพลังสูงกว่าลู่สวินเต็มๆ หนึ่งขั้นใหญ่ นางคิดว่าต่อให้ออมมือให้บ้างก็ยังชนะได้สบายๆ
เหมาหนานเป่ยเริ่มคิดแล้วว่าจะเอาชนะลู่สวินด้วยท่าไหนดี คราวก่อนโดนเขาเอาฝักกระบี่ตีตูด คราวนี้จะเอามือตีคืนดีไหมนะ
ท่านเซียนเซิงที่อยู่ข้างๆ ทนดูไม่ไหวแล้ว เขารู้ทันความคิดของลู่สวินตั้งนาน จึงเดินกลับเข้าห้องไปคนเดียว