0446

ตอนที่ 446 ขนานนามเป็นปราชญ์

ค่าประสบการณ์นับหมื่นแต้มกองอยู่อย่างนั้นในหน้าต่างสถานะตัวละครของลู่สวิน ค่าประสบการณ์ก้อนโตขนาดนี้ มากพอให้เขาเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตที่ห้าได้สบายๆ

ลู่สวินนั่งอยู่บนม้านั่งหิน เขามองกาน้ำชาบนโต๊ะหินอีกรอบ แล้วพูดขึ้นมา “ฝีมือทำออกมาประณีตแปลกตาดีแท้”

พูดพลางยื่นมืออันชั่วร้ายของตัวเองไปยังกาน้ำชาที่เอาเข้าจริงแล้วเรียบง่ายธรรมดาถึงที่สุด

ดูเผินๆ เหมือนอยากหยิบขึ้นมาหมุนดูเล่น แต่ความจริงคืออยากลองดูว่าเจ้านี่จะยังใช้การต่อได้ไหม หรือพูดอีกอย่างก็คือ... พอจะแอบหิ้วกลับไปด้วยได้หรือเปล่า?

แต่แล้ว...

“หืม?” ลู่สวินออกแรงเต็มที่เพื่อจะยกกาน้ำชาใบนี้ขึ้นมา แต่กลับพบว่ายกไม่ขึ้น

ชัดเจนเลยว่า ระหว่างกาน้ำชากับโต๊ะหินน่าจะมีม่านพลังอาคมอยู่ชั้นหนึ่ง ซึ่งม่านพลังนี้ ด้วยพลังฝีมือของลู่สวินในตอนนี้ ยังทำลายไม่ได้

‘น่าเสียดายชะมัด’ ลู่สวินถอนหายใจในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งพลาดตู้เอทีเอ็มผลิตค่าประสบการณ์ไปเครื่องหนึ่ง

หรือว่า... รอให้เลเวลเราสูงกว่านี้ค่อยแวะมาลองใหม่ดี?