0441

ตอนที่ 441 เสียงจักจั่น

เมื่อได้ยินคำของท่านเซียนเซิง ทุกคนก็เงียบกริบไปทันที

“เอ๋!!?” เหมาหนานเป่ยกะพริบตากลมโตด้วยความตกตะลึง

นางนึกไม่ถึงเลยว่า คนที่ยึดที่ไว้แต่ไม่ยอมทำอะไรผู้นั้น จะเป็นอาจารย์ของตนเอง!

แม้ปกติเหมาหนานเป่ยจะซุกซนไปบ้าง แต่เรื่องเคารพอาจารย์นั้นนางไม่เคยทำผิดหลักการ นางรีบยกสองมือปิดปากเล็กของตน เป็นเชิงบอกว่า “ข้าเงียบแล้ว”

ราวกับภาพแมวน้อยที่หงอยจนไม่อยากพูดกับใคร

ท่านเซียนเซิงมองทุกคนที่กำลังตกตะลึง กระแอมเบาๆ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

เขาทำทีราวกับเมื่อครู่ไม่ได้สำลักน้ำชา กรีดนิ้วอย่างอ่อนช้อย ยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนพูดว่า

“อาจารย์ศึกษามาหลายแขนง วิถีดาบก็พอรู้อยู่บ้าง พวกเจ้าไม่ต้องตกใจไป”