กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 397 ปั่นหัวทั้งเผ่า
ป่าหลงทิศไม่มีคนธรรมดาอาศัยอยู่ เพราะที่นี่มีไอพิษมากเกินไป อีกทั้งป่าทั้งผืนยังทำให้คนหลงทางได้ง่ายมาก หากมาอยู่ที่นี่จริง ออกไปข้างนอกไกลหน่อยสักเที่ยวก็อาจหาทางกลับบ้านไม่เจอแล้ว
เด็กชายหัวโตที่สวมหมวกสักหลาดคนนั้นเอามือไพล่หลัง เดินทอดน่องอยู่ที่นี่อย่างสบายอารมณ์ราวกับเจ้าหน้าที่รุ่นเดอะ เหมือนพวกผู้บริหารลงมาตรวจงานยังไงยังงั้น
หลังเปลี่ยนผู้บำเพ็ญวัยหนุ่มตรงหน้าให้กลายเป็นกองน้ำเลือด เขาก็เหยียบลงบนสมุนไพรต้นนั้นที่อีกฝ่ายตั้งใจจะเก็บกลับไปรักษาอาจารย์ แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
เขาดูเหมือนเดินช้ามาก แต่พอก้าวไปก้าวหนึ่ง ก็พลันมาโผล่อีกบริเวณหนึ่งในทันที คล้ายกับวิชาย่นระยะทาง ก้าวเดียวก็มาไกลถึงร้อยกว่าเมตร