เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 382
“ฟู่——” สายลมพัดผ่าน ชายเสื้อของลู่สวินสะบัดไหว
ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดชวนแสบจมูก มีทั้งของพวกต่างเผ่าและของผู้บำเพ็ญแห่งทวีปเทียนเฉิน
ตามหลักแล้ว ลู่สวินสู้หนึ่งต่อร้อยมาตั้งหลายหน พวกต่างเผ่าระดับล่างน่าจะขยาดจนกลัวเขาได้แล้ว แต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย
พวกมันเหมือนมอนสเตอร์ในเกมไม่มีผิด ล้มตายไปกลุ่มหนึ่ง อีกกลุ่มก็ดาหน้าเข้ามาไม่หยุด
ลู่สวินเพิ่งกวาดล้างไปกลุ่มหนึ่ง ไม่ทันไรอีกกลุ่มก็พุ่งเข้ามาทันที
ในโลกความเป็นจริง เมื่อสองกองทัพปะทะกัน พอยอดคนตายถึงจุดหนึ่ง ฝ่ายที่ด้อยกว่าก็แตกพ่ายไม่เป็นขบวนแล้ว
ตอนเล่นเกมเมื่อก่อน ลู่สวินไม่ได้คิดอะไรมาก ตีมอนสเตอร์นี่นะ ก็อยากให้พวกมันไม่กลัวตายดาหน้าเข้ามาอยู่แล้ว แต่พอมาเห็นตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ พิลึก
สัญชาตญาณกระหายเลือดในสายเลือดของพวกต่างเผ่าอาจจะเป็นสาเหตุหนึ่ง พันธะเลือดก็อาจจะใช่ แต่อย่างไรลู่สวินก็รู้สึกว่าพวกต่างเผ่ามีเป้าหมายที่ชัดเจนมาก ชนิดที่ไม่บรรลุเป้าก็ไม่มีวันยอมเลิกรา
‘ทำตัวยังกับพวกผู้เล่นเกรียนๆ ที่รับเควสต์มาอย่างนั้นแหละ’ ลู่สวินคิดในใจ