เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 371 นั่นคือกระบี่ของลู่สวินอย่างนั้นหรือ
ป่าไร้หนาว ภายในแท่นบูชาเผ่าต่างแดนโบราณ
แท่นบูชาถูกกระตุ้นให้กลับมาทำงานอีกครั้ง ม่านพลังหลายชั้นแผ่เข้าคลุมแท่นบูชาเอาไว้ จนคนข้างนอกเข้ามาไม่ได้ และคนข้างในก็ออกไปไม่ได้
ต่อให้ลู่สวินยังมียันต์เทวะสัญจรอยู่อีกสองแผ่น ก็ไม่มีที่ให้ใช้อยู่ดี
ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของมันในตอนนี้ก็คือ หลังเปลวไฟกลืนวิญญาณทำลายฝักกระบี่แล้ว เขายังจะแปะยันต์เทวะสัญจร แล้วดิ้นรนต่อไปได้อีกสักพักในเขตแท่นบูชา ราวกับเป็นตะพาบในไห
‘พวกหลี่จั้วเล่อดูเหมือนจะยังหาทางออกของแท่นบูชาไม่เจอ’ ลู่สวินคิดในใจ
เขามองฝักกระบี่ที่สภาพแย่ลงเรื่อยๆ ในใจร้อนรนเป็นที่สุด
‘ความทนทานยังลดลงไม่หยุด’ ลู่สวินมองคูปองซ่อมแซมอุปกรณ์ระดับม่วงในกระเป๋าสัมภาระ พลางคิดไม่ตกอย่างหนัก
ในตอนนั้นเอง เจียงหนานอั้นก็รื้อค้นแหวนเก็บของของตัวเอง แล้วหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา ทำให้อุณหภูมิรอบข้างลดฮวบลงในพริบตา ราวกับเข้าสู่ฤดูหนาวจัด
มันคือผลึกสีน้ำเงินขนาดเท่าเล็บมือ แผ่ไอเย็นเยียบออกมาเป็นระลอก