เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 340 ฝึกกระบี่
สี่คำว่า 'ลู่สวิน สำนักมาร' แขวนเด่นอยู่บนหัวตาราง ดึงดูดความสนใจของผู้เล่นทุกคน
“วิหารม่วงสุดยอดไปเลย! สำนักมารของพวกเราโคตรเจ๋ง!” ผู้เล่นสำนักมารพากันโห่ร้องขึ้นมาก่อนใครเพื่อน
“หลักฐานมัดแน่นว่าเขาคือพระเอกของโลกนี้ชัดๆ!”
“ว่าแต่ พวกนายไม่ลองเอาไปเทียบกับคนอื่นที่ติดอันดับดูบ้างเหรอ แต้มผลงานของท่านวิหารม่วงสูงจนเว่อร์เกินไปแล้วนะ!”
“นั่นสิ นี่มันมากกว่าอันดับสองตั้งกี่เท่าเนี่ย ขอเวลาคิดในใจแป๊บ ทุกคนรอฉันสักครึ่งชั่วโมงนะ”
ความจริงแล้ว บนตารางอันดับมีคนอยู่ไม่น้อย ทั้งเอ็นพีซีและผู้เล่น
เพราะแค่ฆ่าพวกต่างเผ่าได้ก็จะได้แต้มผลงาน ต่างเผ่าระลอกแรกน่าจะมาถึงทวีปเทียนเฉินได้พักใหญ่แล้ว แถมจำนวนก็น่าจะไม่น้อย พูดตามหลักแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เกิดการกระทบกระทั่งกับคนพื้นเมืองเลย ดังนั้นการที่มีเอ็นพีซีจำนวนหนึ่งเคยฆ่าพวกต่างเผ่ามาบ้างจึงเป็นเรื่องปกติ
ส่วนเรื่องที่ผู้เล่นฆ่าต่างเผ่ายิ่งสมเหตุสมผลเข้าไปใหญ่ เพราะพวกต่างเผ่าล้วนมีชื่อแดง ผู้เล่นมองต่างเผ่าเป็นมอนสเตอร์อยู่แล้ว เจอหน้าก็ฟันเลย ไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง