0326

ตอนที่ 326 “วิชาฝ่ามือ” ที่ร่วงหล่นจากฟ้า

ตอนที่อยู่ในศิลาจารึกเขตแดน ตีต๋าเคยบอกลู่สวินว่า การรับรู้ของมันสามารถแผ่ออกไปนอกเขตแดนทวีปประจิมได้

ระยะทางแน่ชัดมันไม่ได้บอก บอกแค่ว่า “นิดหน่อยเองนะ”

ผลลัพธ์ก็เห็นได้ชัด คำว่านิดหน่อยของศิลาจารึกเขตแดนที่สูงกว่าร้อยเมตร กับคำว่านิดหน่อยของมนุษย์เราที่สูงเมตรกว่าๆ มันคนละเรื่องกันเลยจริงๆ

คำว่านิดหน่อยของมัน สงสัยจะเป็นนิดหน่อยแบบมหาศาลแน่ๆ!

ตั้งแต่ลู่สวินออกจากศิลาจารึกเขตแดนมา เขาก็รู้สึกได้ตลอดว่าตีต๋ากำลัง “ส่งสายตามอง” เขาจากไป

กระทั่งออกนอกเขตแดนทวีปประจิม มาอยู่เหนือน่านฟ้าป่าหลงลืม เขาก็ยังสัมผัสได้ถึง “สายตา” ของมัน

ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเบื่อเกินไป หรือว่าตัดใจลาลู่สวินไม่ลงจริงๆ ถึงได้มองส่งเขามาตลอดทาง