กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 273 ภารกิจเลื่อนขั้นที่ชวนให้น้ำลายสอ
'หุ่นเชิดหน้ายิ้มอย่างนั้นเหรอ' ลู่สวินคิดในใจ
พอนึกถึงหุ่นเชิด สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวเขาก็คือพิน็อกคิโอที่จมูกจะยาวขึ้นเวลาโกหก กับเพลงที่ชื่อว่า “เชียนซือซี่”
เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า เจ้าสำนักรุ่นที่สี่ผู้โด่งดังแห่งเขาไร้พันธนาการ ผู้ผลักดันให้สำนักเติบโตจนกลายเป็นสำนักใหญ่และเป็นยอดคนแห่งโลกบำเพ็ญ ตัวจริงกลับเป็นหุ่นเชิดตัวหนึ่งเนี่ยนะ
มิน่าล่ะ เคล็ดวิชาของเขาไร้พันธนาการถึงทำให้คนหน้าตายได้ เพราะเดิมทีมันเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญของหุ่นเชิดนี่เอง
เหมาหนานเป่ยเอามือน้อย ๆ เท้าคางแล้วพูดว่า “ท่านเซียนเซิง ที่แท้คนหุ่นเชิดก็เปิดสติปัญญาได้ แล้วก็บำเพ็ญได้ด้วยเหรอเจ้าคะ”