เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 270 ตัวมุ้งมิ้งแห่งสำนักมารท้าประลองกับเจ้า
ลู่สวินสบตากับเหมาหนานเป่ย ก็เห็นว่านอกจากแววล้อเล่นแล้ว ในสายตาของนางยังมีความกระหายอยากสู้ปนอยู่จริงๆ
ดูท่าโลลิคนนี้จะไม่ใช่แค่ก่อกวนไปเรื่อย แต่นางคงคันไม้คันมือขึ้นมาจริงๆ
ลู่สวินหันไปมองท่านเซียนเซิง แล้วหันไปมองศิษย์พี่สามจูเก่อไหลฝู เห็นทั้งคู่ไม่มีทีท่าจะห้ามปราม ก็น่าจะอยากดูเรื่องสนุกเหมือนกัน
ลู่สวินยิ้มพลางพูดว่า “ศิษย์พี่สี่ ประลองน่ะได้ขอรับ แต่ตอนนี้ศิษย์พี่สี่อยู่ขั้นไหนแล้วหรือ”
“ข้าน่ะเหรอ ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่ขั้นหกแล้วล่ะ!” หูแมวทั้งสองข้างของเหมาหนานเป่ยกระดิกไปมา ดูท่าทางจะภูมิใจในตัวเองมาก
เห็นวันๆ เอาแต่กินกับนอน พอตื่นมาก็ชอบเหม่อแล้วอมมือเล่นแบบนั้น แต่ระดับการบำเพ็ญของนางก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ
ถ้าทะลวงเข้าสู่ขั้นหกได้เมื่อไหร่ ก็นับว่าเป็นยอดฝีมือแถวหน้าได้อย่างแท้จริง
ลู่สวินมองสีหน้าภาคภูมิใจของนางพลางแบมือ “แต่ศิษย์น้องเพิ่งจะขั้นสองเอง ศิษย์พี่สี่ทำแบบนี้ไม่รังแกกันไปหน่อยหรือขอรับ”