เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 268 หนึ่งกระบี่สะเทือนฟ้าดิน
วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พอไม่มีหน้าให้คอยเก๊ก วันเวลาก็มักจะผ่านไปไวแบบนี้แหละ
ช่วงหลายวันมานี้ลู่สวินก้มหน้าก้มตาทำกับข้าวอยู่ที่ภูเขาหลังสำนัก ตกกลางคืนก็คอยรับการเคี่ยวกรำจากเจตจำนงกระบี่
แน่นอนว่าบางครั้งเขาก็จะเรียกลั่วเสี่ยวฉานมาที่ห้องเพื่อช่วยฝึกวิชา แต่ก็ไม่ได้เรียกบ่อยเกินไป
จ้าวซุ่ยหานกับเซียวหร่านบอกลาและกลับไปตั้งแต่หลายวันก่อน ตอนจะแยกย้ายกัน สองศิษย์อาจารย์ต่างก็เอ่ยปากชวนลู่สวินอย่างกระตือรือร้น บอกว่าหากมีเวลาว่างให้แวะไปเที่ยวที่สำนักหลัวเทียนบ้าง
ก่อนจะไป จ้าวซุ่ยหานยังมอบป้ายผ่านทางของสำนักหลัวเทียนให้ลู่สวินอันหนึ่ง เป็นป้ายประจำตัวของนางเอง ใครเห็นป้ายก็เหมือนเห็นตัวนาง
และในฐานะที่จ้าวซุ่ยหานเป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักหลัวเทียน มีทั้งฐานะและตำแหน่งพิเศษ ป้ายอันนี้จึงหนักหน่วงและมีความสำคัญมากทีเดียว
สมกับเป็นแฟนคลับสายแม่จริงๆ จะให้ทั้งทีก็ต้องให้ของที่ดีที่สุด