กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 221 เด็กหนุ่มผู้แก่ชรา
ชายชราที่ถูกเรียกว่าท่านปุโรหิตพึมพำอะไรบางอย่างออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
อาจเป็นคาถาทำนาย หรืออาจเป็นแค่คำพูดไร้สาระที่แม้แต่ตัวเองก็ฟังไม่เข้าใจ มีไว้พูดเก๊กให้ดูขลังเฉยๆ
มือทั้งสองข้างที่ดูแข็งทื่อและผอมจนหนังหุ้มกระดูกขยับอยู่เรื่อยๆ พลางส่งเสียงดังกึกกัก
จากนั้น ดวงตาใต้หมวกคลุมของเขาก็เริ่มมีแสงสีเทาหมุนวนขึ้นมา ราวกับเป็นวังวนสีเทาสองลูก!
เขามองผ่านม่านสีเทานี้ เหมือนว่าจะมองเห็นอะไรบางอย่างเข้าแล้ว
ชายชราไม่ได้พยายามทำนายหาลูกแก้วเต๋าโดยตรง เพราะลูกแก้วเต๋าไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำนายได้
ลูกแก้วเต๋ามันพิเศษเกินไป ต่อให้เป็นเขาก็ยังทำนายไม่ได้