เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 219 ตัวตนตำหนักม่วงถูกเปิดเผย
ท่ามกลางป่าเขา ลู่สวินมองจี้หลีที่ก้มหน้าแทบจะมุดดินเหมือนนกกระจอกเทศแล้วก็อดอึ้งไปนิดไม่ได้
เขาคิดไม่ถึงว่าจี้หลีจะตอบแบบนี้ ในใจคิดว่า ‘จะพูดยังไงก็ช่างเถอะ ข้าว่าเจ้าแค่อยากมานอนอุ่นเตียงให้มากกว่า!’
แต่สำหรับจี้หลีแล้ว นางอยากตามลู่สวินไปจริงๆ
พอกลับสำนัก จี้หลีอยู่สายนอก ส่วนลู่สวินอยู่ภูเขาหลังสำนักมาร อยู่ห่างกันตั้งไกล
จะไปได้อยู่ด้วยกันเช้าเย็นเหมือนตอนอยู่นอกสำนักแบบนี้ได้ยังไง?
นางอยากตามลู่สวินไป ขอแค่อยู่ด้วยกันนานขึ้นอีกสักวันก็ยังดี
ลู่สวินมองขึ้นไปบนเขา เมื่อครู่เขาเพิ่งให้คำมั่นในใจต่อหน้าป้ายหลุมศพตรงนั้นเองว่าจะดูแลจี้หลีให้ดี
นี่ยังเดินไปได้ไม่ไกล ถ้าจะถีบส่งนางกลับสำนักไปเลย มันก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่...
แน่นอนว่าเหตุผลหลักก็เพราะว่าจี้หลีเชื่อฟังเขาแทบทุกอย่างจริงๆ