กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 182 รุ่นพี่ลู่ช่างเป็นคนที่อ่อนโยนจริงๆ
“รุ่นพี่ลู่!”
ลู่สวินได้ยินเสียงที่คุ้นหูนี้ มุมปากก็กระตุกขึ้นมานิดๆ แบบแทบมองไม่ออก
เขาเหลือบมองไปทางซ้าย
เห็นเพียงผู้มาเยือนสวมชุดยาวสีเขียว คิ้วคมเข้มดวงตาเป็นประกาย ปล่อยผมยาวสยายอย่างไม่ใส่ใจ ยิ่งเสริมให้ดูเปิดเผยและเป็นอิสระ
รูปร่างเขาสูงโปร่งผึ่งผาย ราวกับกระบี่เล่มยาวที่ชักออกจากฝัก ท่วงท่ายามขยับตัวยังแฝงไอความสูงศักดิ์มาแต่กำเนิด
รูปลักษณ์แบบนี้ ไม่ว่าเขาจะยืนอยู่ที่ไหน ย่อมต้องเป็นจุดสนใจท่ามกลางฝูงชน
ขอแค่อีกคนที่ยืนข้างๆ เขาไม่ใช่ลู่สวินก็พอ
'เจ้าเยี่ยหนุ่มเจ้าชู้นี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน' ลู่สวินชะงักไปนิดหนึ่ง
คนผู้นี้ก็คือเยี่ยสุยอัน แฟนคลับตัวยงของลู่สวินนั่นเอง