กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 168 ดำเนินเรื่องแบบนี้มันไม่ถูกสิ
เรื่องที่ว่าแท่นบูชานั่นสร้างขึ้นโดยใคร ลู่สวินคิดรวมกับความทรงจำชาติก่อนแล้วก็ยังคิดไม่ออก จนเกือบจะผัดกับข้าวไหม้
ฝีมือทำอาหารคือรากฐานในการเอาตัวรอดบนภูเขาหลังสำนักของลู่สวิน เป็นความถนัดที่เขานำหน้าทุกคนบนภูเขาหลังสำนัก
ใช่แล้ว คนเราต้องมีจุดเด่น
เขาภาคภูมิใจในเรื่องนี้มาก ย่อมไม่มีทางทำของไม่อร่อยออกมาเด็ดขาด!
อยากจะพิชิตใจใคร ก็ต้องพิชิตกระเพาะของเขาหรือนางให้ได้ก่อน!
พิชิตถึงกระเพาะในก้าวเดียว!
คนอื่นจะถูกพิชิตใจไหมลู่สวินไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ยัยเด็กตัวติดหนึบอย่างเหมาหนานเป่ยเกาะติดลู่สวินแจไม่ยอมไปไหนแล้ว
“เผ็ดจัง! แต่อร่อยมากเลยศิษย์น้องเล็ก! ซี้ด!”
บนโต๊ะอาหาร มือเล็กๆ ของเหมาหนานเป่ยถือตะเกียบจ้วงกินเอาๆ ไม่หยุด