กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 161 ดวงตาบนท้องฟ้า
ปราณกระบี่หลายสิบสายลอยเคว้งอยู่กลางอากาศแบบนั้น ต่อให้ภูตผีพวกนี้จะเป็นแค่สิ่งมีชีวิตสับสนไร้สติสัมปชัญญะ แต่สัญชาตญาณก็ยังทำให้พวกมันรู้ถึงอันตราย
เพียงแต่พวกมันไม่มีอารมณ์ความรู้สึก ไม่มีความกลัวหรือหวาดผวาใดๆ
ปราณกระบี่แต่ละสายชี้ตรงไปยังเบ้าตาของเหล่าภูตผี ตรงนั้นเหมือนหลุมยุบลงไปสองข้าง ขอแค่แทงทะลุไปข้างหนึ่ง ภูตผีก็ย่อมสลายไปเอง
มือซ้ายของลู่สวินกุมฝักกระบี่ ส่วนมือขวาซ่อนอยู่ในแขนเสื้อคลุมสีดำ จากนั้นก็...
——ดีดนิ้วหนึ่งที
“เป๊าะ!”
ชั่วพริบตานั้น ปราณกระบี่หลายสิบสายก็คล้ายได้รับคำสั่ง พุ่งทะลวงร่างภูตผีตนแล้วตนเล่าไปตรงๆ!